نرمافزار بانک دچار مشکل شده بود. بعد از ساعتها معطلی کارت بیمهی جدید صادر کردند. آن حلقهی گمشدهی زبان حتی اگر حل شود هنوز تو متعلق به جایی هستی که اینجا نیست. موعد رهن خانهی تهران نزدیک است. یک جایی در خوشخیالانهترین تصوراتم به معجزهای شرایط سیاسی و اقتصادی پایدار شده. خودمان را تماشا میکنم که رفتهایم و ساکن شدهایم. در خانهی خودمان، شهر خودمان، سرزمین خودمان، اگر بگذارند. در لحظه اما حتی تصویر سفر هم دور و سخت است. چه دنیای غریبی. نه برای من، برای همه.

حس میکنم به قبیلهای تعلق دارم که ابهام آن را بلعیده. دورتر از اتفاق، درحالیکه هیچ غلطی نمیتوانم بکنم، حتی برای خودم.

ولی وقتی چیزی رو باهاتون به اشتراک میذاریم، میگیم فلن به کسی نگو و شما میگی ما از طریق رفتار اون آدم میفهمیم و رفتارمون باهاتون تغییر میکنه.

من فکر میکنم که فلان.

آیا شواهدی موجوده که فکر من رو نقض کنه یا نشون بده همیشه حق با من نبوده؟ 

آیا ممکنه این فقط یک فکر باشه که لزوماً معتبر نیست؟

حتی اگر حق با من باشه آیا فاجعهای پیش اومده؟

بله، بله، خیر.

از مجموعه تلاشها برای خودم.